In een afgelegen dorp in het zuiden van Benin groeit de 12-jarige Adjok\u00ea op tussen het bloedige hoesten van een stervende vader, de berustende stilte van een uitgeputte moeder en de onschuld van een zorgeloos zusje. In deze duisternis verlicht alleen het flikkerende licht van een oude lantaarn, ge\u00ebrfd van haar grootmoeder Iya Zinm\u00e8, haar nachten en voedt haar dromen. Het belichaamt herinnering, waardigheid en hoop. Maar wanneer ziekte haar tot wanhoop drijft, zwicht haar moeder, Haliman, voor een bedrieglijke belofte: een welwillende familie zal voor Adjok\u00ea zorgen. Wat ze ontdekt achter de onberispelijke lemen muren van Baba's compound is een verstilde hel waar jonge meisjes zoals zij worden gereduceerd tot stilte, onderwerping en pijn. Haar lantaarn wordt haar enige herkenningspunt, een fragiele maar vasthoudende getuige van wat ze was en wat ze weigert te zijn.
\nworden. In de duisternis, de pijn van wat er in deze hut gebeurt, komt een stem naar boven: die van zijn grootmoeder: \"Je bent als deze lantaarn. Niets mag je doven\". Dus verzet Adjok\u00ea zich. Ze staat op. Ze probeert te ontsnappen, uit deze hut te komen. Ze rent naar het licht en doet er alles aan om haar licht te laten branden en ook haar kameraden te redden.<\/p>\n