{"id":7938,"date":"2025-10-14T00:08:51","date_gmt":"2025-10-14T00:08:51","guid":{"rendered":"https:\/\/www.fifb.be\/?page_id=7938"},"modified":"2025-10-15T23:28:20","modified_gmt":"2025-10-15T23:28:20","slug":"le-jury","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/le-jury\/","title":{"rendered":"De jury"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\t
\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

DE OFFICI\u00cbLE JURY<\/p>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Internationale jury<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Mama Keita (voorzitter) <\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Abel Jafri<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Apoline Traor\u00e9<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Babetida Sadio<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Marie H\u00e9l\u00e8ne Roux<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Virginie Besson-Silla<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Yves-Marina Gnahoua<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

INFORMATIE OVER DE JURY<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

MAMA KEITA (Voorzitter)
<\/span>
<\/span><\/span><\/span><\/p>

Frans en Guinese regisseur, scenarioschrijver en producent Geboren op 6 augustus 1956 in Dakar (Senegal), onder de naam Mamadou Ke\u00efta. Franse en Guinese nationaliteit. Zijn moeder is Vietnamees, zijn vader Guinese. Na zijn rechtenstudie aan de universiteit van Parijs-I werd hij scenarioschrijver. Hij begon zijn carri\u00e8re als regisseur in 1981 met 5 korte films, gevolgd door Ragazzi in 1990 en The 11th Commandment in 1997. In 1998 maakte hij de documentaire David Achkar, une \u00e9toile filante, een eerbetoon aan zijn regisseursvriend, waarin hij archieven, tekst en foto's combineert.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Zijn laatste film, Le Fleuve, kwam voort uit een origineel project van David Achkar. In 1998 stierf David Achkar, die de opnames van Le Fleuve aan het voorbereiden was, aan leukemie. Hij liet zijn vriend Mama Ke\u00efta beloven de film in zijn plaats te maken. De filmmaker, die van binnenuit niets over Afrika wist, moest de film van David Achkar de zijne maken. Dus begon hij aan een inwijdingsreis van Dakar naar Conakry. Le Fleuve, zijn speelfilm uit 2002, won de Prix de la Presse op het filmfestival van Parijs in 2003. In 2006 regisseerde hij Le Sourire du Serpent, in competitie op het FESPACO 2007.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

In 2009 bracht hij L'Absence uit, dat werd geselecteerd voor het Rotterdam Festival (Nederland) en in offici\u00eble competitie op Fespaco 2009 (Burkina Faso), waar het de scriptprijs won.\u00a0<\/span><\/span><\/span>Zijn korte film One more vote for B. Obama maakt deel uit van de collectieve film L'Afrique vu par... (geproduceerd en gepresenteerd op het 2e Festival Panafricain d'Alger - Panaf' 2009, Algerije) die tien (10) korte films van Afrikaanse regisseurs samenbrengt.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/div>
\u00a0<\/span><\/span><\/div><\/div>

ABEL JAFRI<\/b><\/p><\/div>


<\/b>Abel Jafri begon zijn carri\u00e8re in het theater, in Aubervilliers en aan de TGP in Saint-Denis. Hij speelde in talrijke stukken van Brecht, Nathalie Sarraute en Harold Pinter. Hij is een van de hoofdrolspelers in de film \"TIMBUKTU\" van Abderrahmane Sissako, die werd gepresenteerd op het filmfestival van Cannes 2014 in de offici\u00eble selectie, vervolgens 7 C\u00e9sars won en genomineerd werd voor een Oscar.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Hij speelde in \"THE PASSION OF CHRIST\" van Mel Gibson, \"THE OTHER HALF\" van Rolando Colla (winnaar van de prijs voor beste acteur op het Festival van Amiens en het Festival van New York), \"BLED NUMBER ONE\" van Rabah Ameur-Za\u00efmeche (winnaar van het Festival van Cannes \"Un certain regard\"), \"SUR LA ROUTE D'ISTAMBUL\" van Rachid Bouchareb (voorgesteld op het Festival van Berlijn - Genomineerd voor de OSCARS 2018 - Algerije) en \"VALERIAN\" van Luc Besson.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Hij was leraar aan de \u00c9cole de cit\u00e9 (een filmschool opgericht door Luc Besson). Hij werd in 2014 onderscheiden met het L\u00e9gion d'honneur door Fleur Pellerin.\u00a0<\/span><\/span><\/span>Hij speelde onlangs in de nieuwste film van Roschdy Zem, Les Miens, die in 2022 werd uitgebracht. Hij speelde ook in de speelfilm VOYOUCRATIE van FGKO, die vier prijzen won op het filmfestival van Manchester. Hij speelde ook in hun nieuwste speelfilm Du cr\u00e9pitement sous les n\u00e9ons.\u00a0<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p>

Abel Jafri heeft ook een roman geschreven, LES DATTES D'AOULEF, uitgegeven door PC.<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/b><\/p>

APOLLINE TRAOR\u00c9<\/span><\/b><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Apolline Traor\u00e9 is een regisseur en producent uit Burkina Faso, winnares van verschillende prijzen. In 1998 behaalde ze haar masterdiploma in cinema aan het prestigieuze Emerson College of Art in Boston in de Verenigde Staten. In 2000 volgde ze een opleiding tot cameraman aan de New York Film Academy. Haar afstudeerfilm, The Price of Ignorance, won de Juryprijs op Fespaco 2001. Daarna werkte ze enkele jaren aan onafhankelijke films in Hollywood.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Haar eerste korte film, \"Kounandi\", werd geselecteerd voor het Sundance Festival en het Toronto Festival in 2004. Op 25-jarige leeftijd regisseerde ze de cultserie \"Monia et Rama\" en een paar jaar later \"Le Testament\". In 2008 besloot ze zich in Frankrijk te vestigen. Na \"Fronti\u00e8res\" (2017) en \"Desrances\" (2019) won haar vijfde speelfilm, \"Sira\" (2023), de Grote Publieksprijs op de Berlinale 2023 en de Zilveren Hengst op de FESPACO 2023.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Haar werk legt in het bijzonder de nadruk op de stem van vrouwen en de plagen die het Afrikaanse continent teisteren. In 2019 ontving ze de Chevalier de l'ordre du m\u00e9rite, des arts, des lettres et de la communication en in 2020 werd ze ge\u00efnstalleerd als ambassadeur van het Nationaal Museum.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p>

BABETIDA SADJO<\/b><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p>

Babetida Sadjo<\/span>\u00a0is een complete artieste, die zich beweegt tussen theater, film en televisie, maar ook schrijver en regisseur is. Ze weigert beperkingen te accepteren en is voortdurend op zoek naar nieuwe vormen van expressie om haar creativiteit de vrije loop te laten. Geboren in Guinee-Bissau, bracht ze een deel van haar tienerjaren door in Vietnam voordat ze naar Belgi\u00eb verhuisde, waar ze drama studeerde aan het Conservatoire Royal de Bruxelles. Met een passie voor het podium van jongs af aan, heeft ze opgetreden in tal van shows in Europa en Afrika, een bevestiging van een sterke en kosmopolitische artistieke identiteit.\u00a0<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Haar filmcarri\u00e8re begon serieus in 2014 met Waste Land van Pieter Van Hees, waarvoor ze de eerste zwarte vrouw werd die een Ensor won. Daarna kreeg ze internationale erkenning met Paradise Suite van Joost Van Ginkel, op de shortlist voor de Oscars, en And Breathe Normally van \u00cdsold Uggad\u00f3ttir, dat een prijs won op het Sundance Festival. In 2020 ontving ze verschillende prijzen in Australi\u00eb - Beste Actrice bij de South Australian Screen Awards en het Cinefest Oz - voor Ayaan van Alies Sluiter. Daarna speelde ze de hoofdrol in Our Father, The Devil van Ellie Foumbi, die werd gepresenteerd op het filmfestival van Veneti\u00eb in 2021, won de publieksprijs voor Beste Verhalende Film op het Tribeca Film Festival in 2022, en won Beste Actrice op het Harlem International Film Festival in 2023, bij FICKIN, en op het Durban International Film Festival voor Juwaa van Nganji Leah.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Naast haar acteercarri\u00e8re heeft Babetida Sadjo zich gevestigd als schrijver en regisseur. In 2017 schreef ze het toneelstuk Les Murs murmurent, een aangrijpende monoloog over de afwezigheid van een vader, en regisseerde ze de documentaire Bafata Blues (2007) en de korte film H\u00e9matome, waarin ze ook acteerde. Trouw aan haar roots en haar artistieke engagement werkt ze nu aan een nieuwe theaterproductie in Guinee-Bissau en aan haar eerste langspeelfilm, waarmee ze een carri\u00e8re voortzet die gekenmerkt wordt door vrijheid, diepgang en een voortdurend verlangen om universele menselijke verhalen een stem te geven.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

MARIE-H<\/span>\u00c9<\/span>L<\/span>\u00c8<\/span>NE ROUX<\/span><\/span><\/span><\/p><\/div>

\u00a0<\/span><\/p><\/div>

Opgeleid aan het Conservatorium en vervolgens aan de Stella Adler Academy of Acting in Los Angeles, werkte Marie-H\u00e9l\u00e8ne Roux eerst in de Amerikaanse onafhankelijke cinema voordat ze terugkeerde naar Frankrijk om achter de camera te werken. In 2012 regisseerde ze Une Vie D\u00e9port\u00e9e met Marie Bunel en Fran\u00e7oise Bertin. In 2014 schreef en regisseerde ze A Court d'Enfants, de eerste fictiefilm ge\u00efnspireerd op de \"R\u00e9unionnais de la Creuse\". De film won talrijke internationale prijzen, werd opgenomen in het UNESCO-programma en kende een uitzonderlijke bioscooprelease. Ze vervolgt met Links Of Life (2017), opgenomen in Utah, in het Engels, vertegenwoordigd door Picture Tree International.<\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p><\/div>

MUGANGA, Celui Qui Soigner, een speelfilm ge\u00efnspireerd op Dr Denis Mukwege, winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede 2018, komt uit in de herfst van 2025. In de film spelen Isaach de Bankol\u00e9, Vincent Macaigne, Manon Bresch, Babetida Sadjo, D\u00e9borah Lukumuena, Yves Marina-Gnahoua, Joely Mbundu en Kody Kim de hoofdrollen. Geproduceerd door Cynthia Pinet\/Petites Poup\u00e9es Production (FR), in coproductie met Scope Pictures (BEL), wordt gedistribueerd door L'Atelier Distribution en internationaal verkocht door Be For Films.<\/span><\/span><\/p><\/div>

\u00a0<\/span><\/span><\/p>

Marie-H\u00e9l\u00e8ne Roux ontwikkelt momenteel verschillende projecten, waaronder Les Nettoyeuses, een originele serie die ze samen met Coline Stell heeft gemaakt; Ava Castain A Tu\u00e9, geschreven samen met Xavier Marquis (geselecteerd voor MIA 2022); en Les Parenth\u00e8ses du Sourire, geselecteerd door de Plume et Pellicule (DreamAgo) schrijfworkshop.\u00a0<\/span><\/span>N<\/span>\u00e9<\/span>geboren in Gabon, groeide ze op in verschillende Europese landen.<\/span>'<\/span>Afrika.<\/span><\/p><\/div>

\u00a0<\/span><\/p>


<\/span>
<\/b><\/span><\/p>

VIRGINIE BESSON-SILLA
<\/b><\/span>
Virginie Besson-Silla werd geboren in Ottawa in een familie van diplomaten en groeide op in Mali, Gabon, Senegal, de Verenigde Staten en Frankrijk. Ze studeerde af aan de Amerikaanse Universiteit van Parijs en begon haar carri\u00e8re in 1994 bij Gaumont-Buena Vista voordat ze assistente werd van producent Patrice Ledoux, waar ze werkte aan grote projecten zoals The Fifth Element en Joan of Arc van Luc Besson. Toen Besson in 1999 EuropaCorp oprichtte, sloot ze zich bij hem aan en produceerde het jaar daarop Yamakasi, een populair succes met meer dan twee miljoen bezoekers.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Daarna begon ze aan een reeks ambitieuze producties, van Guy Ritchie's Revolver tot Ad\u00e8le Blanc-Sec (2009), het begin van een vruchtbare samenwerking met Luc Besson. Samen maakten ze The Lady (2011), Malavita (2013) en Jack and the Mechanics of the Heart, voor de wereldwijde triomf van Lucy (2014), die bijna 500 miljoen dollar opbracht aan de kassa. In 2017 was ze verantwoordelijk voor Val\u00e9rian et la Cit\u00e9 des mille plan\u00e8tes, een van de duurste Europese films ooit.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Altijd een vernieuwer, moedigde ze in 2021 Luc Besson aan om June & John volledig op een smartphone op te nemen en nam ze vervolgens deel aan Everything Everywhere All At Once, dat een Oscar won. In 2023 coproduceerde ze Timpi Tampa, die een prijs won op FESPACO, en Dogman, geselecteerd op het filmfestival van Veneti\u00eb, voordat ze de documentaire Trump, Dieu et les siens produceerde. In 2024 tekende ze voor Hell in Paradise, een vrouwelijke thriller geschreven door Karine Silla en geregisseerd door Leila Sy. Virginie Besson-Silla is sinds 2016 lid van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences en heeft zichzelf gevestigd als een gedurfde en visionaire producent en een steunpilaar van de internationale cinema.<\/span><\/span>

YVES-MARINA GNAHOUA\u00a0<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Yves-Marina Gnahoua begon haar acteercarri\u00e8re na het winnen van twee eerste prijzen declamatie en dramatische kunst aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel in 1998-1999. Al snel begon ze te werken met vooraanstaande regisseurs zoals Raven Ruel aan de KVS, Guy Cassiers aan Het Paleis, Mieja Hollevoet, Greet Vissers en Alain Springel aan de Theater Box (BRT) in Gent. Haar eclectische carri\u00e8re heeft haar in staat gesteld om een breed scala aan registers en acteerstijlen te verkennen. In Walloni\u00eb heeft ze naam gemaakt op verschillende prestigieuze podia, waaronder het Th\u00e9\u00e2tre du Parc, het Th\u00e9\u00e2tre Varia, de Poche, het Centre Culturel d'Uccle en het Th\u00e9\u00e2tre de la Vie. Sinds enkele jaren werkt ze regelmatig samen met La Compagnie des Nouveaux Disparus, geregisseerd door Jamal Yousfi, wat haar engagement voor ge\u00ebngageerd en voor iedereen toegankelijk theater bevestigt. Op het witte doek heeft Gnahoua Yves-Marina een groot aantal opmerkelijke rollen gespeeld. Ze was te zien in de series Pi\u00e9g\u00e9e, La Tr\u00eave, Les Gens Bien, Vermist en Kameleon, en in de bioscoop in Nuit Noire van Olivier Smolders, Sans Frapper van Alexe Poukine, Premier de la classe van Ben Lahcene, Plein la vue van Philippe Lyon, Le Grand Cirque van Booder en Ga\u00eblle Falzerana, en Augure van Baloji - een rol waarvoor ze de Magritte voor beste bijrol won. In 2025 zal ze te zien zijn in L'Int\u00e9r\u00eat d'Adam van Laura Wandel, openingsfilm van de Cannes Fortnight, en T\u00eates Br\u00fbl\u00e9es van Maja Ajmia, Special Mention op de Berlinale.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Documentaire Jury<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Pascal Vrebos (Voorzitter)<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Ma\u00efmouna Ndiaye<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Olivier Langlois<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

INFORMATIE OVER DE JURY<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

PASCAL VREBROS (Voorzitter)<\/b><\/p><\/div>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Pascal Vrebos is professor aan de ULB en al 50 jaar mediaman bij de RTBF, RTL\/TVI en LN24. Hij is de auteur van 37 toneelstukken die in Belgi\u00eb en in het buitenland worden opgevoerd. Hij is ook de bedenker en medeschrijver van SOUP\u00c7ONS, een serie op Netflix. In 2014 gaf hij drie uur interviews met Koning Albert 2, een historische 'primeur' op RTL\/TVI en VTM.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/b><\/span><\/p>

\u00a0<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>

MA\u00cfMOUNA N'DIAYE<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Ma\u00efmouna N'Diaye is een multidisciplinaire kunstenares die diep pan-Afrikaans is en haar studies altijd heeft gecombineerd met haar creatieve werk. Na haar studies geneeskunde in Parijs, aan de \u00c9cole des Hautes \u00c9tudes en Sciences Sociales en aan het Institut d'\u00c9tudes Th\u00e9\u00e2trales de Paris III, begon ze aan een veelzijdige artistieke carri\u00e8re: film- en televisieactrice, toneelactrice, presentatrice en regisseur van documentaires. In 1996 sloot ze zich aan bij het gezelschap Ymako T\u00e9\u00e2tri in Ivoorkust en nam ze deel aan verschillende producties, waaronder L'\u0152il du cyclone, gepresenteerd in R\u00e9cr\u00e9\u00e2trales in 2003, het jaar waarin ze ook haar eerste documentaire film maakte, Warbassanga (La danseuse de Warba), gedraaid in Burkina Faso.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Als toegewijde getuige van haar tijd filmde ze met haar eigen camera de omwentelingen in Ivoorkust tussen 1999 en 2004. Deze jaren van observatie hebben geleid tot een aantal aangrijpende portretten van mannen en vrouwen die geconfronteerd worden met oorlog en onrecht, waaronder de strijd van een moeder die vastzit in het MACA voor de waardigheid van vrouwen en kinderen in de gevangenis. Uit deze beelden ontstond de documentaireserie Tranches de vie, vier korte films die in 2009 op het FESPACO werden gepresenteerd en die zijn gevoelige en diep menselijke benadering bevestigen.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

In 2015 speelde Ma\u00efmouna N'Diaye de hoofdrol in L'\u0152il du cyclone van S\u00e9kou Traor\u00e9, die de Bronzen Etalon won op FESPACO. Haar optreden leverde haar de prijs voor Beste Actrice op bij FESPACO en bij talloze Afrikaanse en internationale festivals: \u00c9crans Noirs (Kameroen), Kouribga (Marokko), JCC (Tunesi\u00eb), Festicab (Burundi), Tazama (DRC), Troph\u00e9es Francophones du Cin\u00e9ma (Ivoorkust, 2016), evenals de eerste Sotigui d'Or (Burkina Faso, 2016), Inuitchuk (Canada), Zaafa (Nigeria) en C\u00e9l\u00e9brit\u00e9s Days. Als emblematische figuur van de hedendaagse Afrikaanse cinema blijft Ma\u00efmouna N'Diaye een ge\u00ebngageerde, vrije en diep menselijke kunst belichamen.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

OLIVIER LANGLOIS<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Na zijn studie beeldende kunst volgde Olivier Langlois een filmopleiding aan het INSAS (Brussel) en won hij in 1982 een Student Academy Award in Los Angeles voor zijn afstudeerfilm Zone surveill\u00e9e. In 1988 regisseerde hij zijn eerste speelfilm, Jaune Revolver, met Sandrine Bonnaire en Fran\u00e7ois Cluzet in de hoofdrollen. Daarna richtte hij zich op televisie en maakte de familiekomedie Julie, bient\u00f4t 12 ans et demi in 1994, gevolgd door Histoire d'hommes (1996), Mes enfants \u00e9trangers (1997), Petits Nuages d'\u00e9t\u00e9 (1998), L'Ami de Patagonie (2002) en Le Passage du bac (2002).\u00a0<\/span><\/span><\/span>In 2003 verkende hij het register van anticipatie met de miniserie Virus in Paradise - met Richard Bohringer en Hippolyte Girardot in de hoofdrollen - die in Londen een prijs won voor Best TV Fiction.\u00a0<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/p>

In 2007 bewerkte hij Simenon met Monsieur Joseph (Le Petit homme d'Arkhangelsk), met Daniel Pr\u00e9vost en Julie-Marie Parmentier in de hoofdrollen, die de prijs voor Beste Acteur won op het Festival van La Rochelle en de CNC Diversiteitsprijs. Het jaar daarop vormde de moord op Anna Politkovskaja de inspiratie voor de tv-film Une femme \u00e0 abattre, met M\u00e9lanie Doutey in de hoofdrol, die de prijs voor het beste scenario won op het Festival van La Rochelle 2008. Hij regisseerde ook La Ballade de Kouski, geselecteerd op FIPA. In 2010 regisseerde hij 35 kilos d'espoir, een bewerking van Anna Gavalda, gevolgd door Adouna, la vie, le monde, gedraaid in Senegal, waarin hij het thema minderheden aansnijdt.\u00a0<\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Ook in Senegal regisseerde hij Les Pirogues des hautes terres, een historisch en politiek fresco over de staking van zwarte spoorwegarbeiders in West-Afrika. Vanaf 2012 legde hij zich toe op het schrijven van nieuwe scenario's, waaronder een serie over Rungis, een andere over de uitbuiting van rozen en een speelfilmproject voor jongeren, Le Carame. Sinds 2015 is Olivier Langlois een van de hoofdregisseurs van de succesvolle serie Alex Hugo, met Samuel Le Bihan en Lionel Astier in de hoofdrollen, waarmee hij zijn status als veeleisend en humanistisch filmmaker bevestigt.<\/span><\/span><\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Jeugdfilmjury<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Alex Ogou (voorzitter)<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Madie Foltek<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Elham Erfani<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

INFORMATIE OVER DE JURY<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\u00a0<\/div>

\u00a0<\/p>

ALEX OGOU (Voorzitter)<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Alex Ogou, geboren op 30 december 1979 in Gadago (Ivoorkust), is een multigetalenteerde Frans-Ivoriaanse artiest: acteur, scenarist, regisseur en producent. Hij vertrok op vijfjarige leeftijd van Ivoorkust naar Frankrijk en begon zijn carri\u00e8re op 17-jarige leeftijd in \u00c0 la place du c\u0153ur van Robert Gu\u00e9diguian, voordat hij onder diens regie opnieuw acteerde in La Ville est tranquille. Daarna maakte hij naam in Il va pleuvoir sur Conakry (2007) van Cheick Fantamady Camara, die hem op de Afrikaanse sc\u00e8ne introduceerde. Tegelijkertijd regisseerde hij zijn eerste korte film Christian (geselecteerd op FESPACO 2013) en herenigde hij zich met Camara voor Morbayassa.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Alex Ogou is opgeleid als productieleider aan de CEFPF en is co-regisseur van verschillende projecten, waaronder Soleils (Olivier Delahaye, Dani Kouyat\u00e9) en Twaaga (C\u00e9dric Ido). Daarna richtte hij zich op televisie en produceerde hij Top Radio voor RTI voordat hij artistiek directeur werd van TSK Studios in Abidjan. In 2018 cre\u00eberde hij Invisibles, de eerste CANAL+ Original serie die in Afrika gecoproduceerd werd, en werd bekroond in La Rochelle en bij de NISA Awards. Twee jaar later bevestigde hij zijn talent met Cacao, een ambitieus familiedrama dat de prijs voor Beste serie won op NISA 2019.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Sindsdien heeft Alex Ogou een reeks successen geboekt, waaronder \u00d4batanga (Grand Prix op FESPACO en Beste Franstalige Serie op Luchon 2023), Niabla (Beste Serie op FESPACO 2025), Famille Y en La Derni\u00e8re Voix. In 2021 richtte hij Plan A op, zijn productiemaatschappij in samenwerking met Canal+ International, waarmee hij zijn centrale rol in de nieuwe generatie Afrikaanse makers consolideert. Met zijn werk werpt Alex Ogou een humanistische en veeleisende blik op de hedendaagse Afrikaanse samenleving en bevestigt hij zijn plaats als een van de meest invloedrijke regisseurs van het continent.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/p>

MADIE FOLTEK<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Madie Foltek is een Togolese scenarioschrijver en scriptconsultant die zich inzet voor de ontwikkeling van Afrikaanse cinema. Ze is tweetalig (Frans en Engels) en heeft een master in scenarioschrijven (film en televisie) van Regent University in de Verenigde Staten. Na haar studies koos ze ervoor om terug te keren naar Togo om actief bij te dragen aan de ontwikkeling van cinema en audiovisuele media op het continent. Ze is de co-creator en scriptschrijver van de succesvolle webserie Aho\u00e9, die een groot publiek op YouTube heeft bereikt. Ze cre\u00eberde ook de serie Oasis, uitgezonden op Canal+, schreef mee aan Hospital IT, uitgezonden op TV5 Monde Afrique, en werkte mee aan verschillende projecten voor het kleine en grote scherm. Met haar creaties vertelt ze authentieke verhalen die diep geworteld zijn in de Afrikaanse realiteit.<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

ELHAM ERFANI<\/b><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/p>

Elham Erfani is een vrije en onbevreesde stem in de hedendaagse cinema. Ze werd geboren in Mashhad en groeide op in een intellectuele familie waar kunst en vrijheid van denken samengingen met censuur en angst. Op zeer jonge leeftijd ontdekte ze het theater, een toevluchtsoord en de eerste ruimte van vrijheid, voordat cinema voor haar een echt instrument van verzet werd. Getekend door de onderdrukking van het Iraanse regime begon ze te schrijven en te filmen om te getuigen, te dromen en aan te klagen.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

Elham werd in 2006 verbannen naar Frankrijk en volgde een filmopleiding aan de ESRA in Parijs en een acteeropleiding bij de Actors Studio, waarvan ze haar hele leven lid bleef. Ze werkte met een aantal Iraanse regisseurs in ballingschap en produceerde een aantal krachtige persoonlijke projecten, waaronder Les Rideaux Blancs, een drama over herinnering en tolerantie. Tijdens de pandemie schreef ze Ne t'endors pas, terwijl ze haar toekomstige films 7 Jours et 9 Grammes en Le Carame voorbereidde.\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>

In 2023 schreef ze mee aan en speelde ze de hoofdrol in Tatami van Guy Nattiv, gepresenteerd op het filmfestival van Veneti\u00eb. Deze film, een echte schreeuw tegen de politisering van sport en de onderdrukking van vrouwen in Iran, betekende een keerpunt in haar carri\u00e8re en haar engagement. Sinds de release van de film mag Elham niet meer terugkeren naar haar land, maar ze zet haar strijd voort door middel van kunst en woorden. Als eregast op het Jerusalem Film Festival 2024 en als Woman of Influence 2025 belichaamt ze een generatie artiesten die van cinema een daad van vrijheid, herinnering en hoop maken.<\/span><\/span><\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

TRIBUTE<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Abderrahmane Sissako is een Mauritaanse regisseur en producent, geboren in Kiffa in 1961. Hij is vooral bekend om zijn films over ballingschap, globalisering en Afrika, zoals Timboektoe en Bamako. Nadat hij opgroeide in Mali, studeerde hij film aan het Federale Film Instituut in Moskou (VGIK) voordat hij naar Frankrijk verhuisde. Zijn werk is veelvuldig bekroond, waaronder de C\u00e9sar voor Beste Regisseur in 2015 voor Timboektoe. <\/p>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

ABDERRAHMANE SISSAKO<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Adil El Arbi en Bilall Fallah zijn een duo van Belgisch-Marokkaanse regisseurs en scenarioschrijvers, beroemd om hun energieke en kenmerkende stijl. Ze leerden elkaar kennen op de filmschool Sint-Lukas in Brussel en begonnen hun carri\u00e8re met Belgische films als Image (2014), Black (2015) en Gangsta (2018). Hun internationale carri\u00e8re nam een vlucht met films als Bad Boys for Life (2020) en de Ms. Marvel-serie (2022), maar ook films als Rebel (2022)<\/p>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

ADIL EL ARBI & BILAL FALLAH<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Baloji is een Belgisch-Congolese multidisciplinaire kunstenaar, geboren in 1978 in Lubumbashi, bekend als muzikant, filmmaker, dichter en modeontwerper. Zijn werk verkent thema's als identiteit, koloniale erfenis en Congolese cultuur, waarbij hij hiphop, Afrikaanse muziek en electro mixt. Hij was medeoprichter van de hiphopgroep Starflam voordat hij begon aan een rijke en gevarieerde solocarri\u00e8re, bekroond met succes in de bioscoop met zijn eerste speelfilm, Augure, die een prijs won in Cannes.<\/p>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

BALOJI<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

DE OFFICI\u00cbLE JURY Internationale jury Mama Keita (voorzitter) Abel Jafri Apoline Traor\u00e9 Babetida Sadio Marie H\u00e9l\u00e8ne Roux Virginie Besson-Silla Yves-Marina Gnahoua JURY INFORMATION MAMA KEITA (voorzitter) Frans en Guinese regisseur, scenarioschrijver en producent Geboren op 06 augustus 1956 in Dakar (Senegal), onder de naam Mamadou Ke\u00efta. Frans en Guinese nationaliteit. Zijn moeder [...]<\/p>","protected":false},"author":12,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-7938","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/7938","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/12"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7938"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/7938\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8175,"href":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/7938\/revisions\/8175"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.fifb.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7938"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}